19 Ekim 2009 Pazartesi

iki haftada devr-i alem

Hellooov dear günlük, hanidir sana yazamadım. İş güç vesilesi ile valizim tırtır elimde, mütemadiyen yollardaydım. Bayramda gidilen anavatan İzmir'den döndükten hemen üç-beş gün sonra, Paris'e gittim efem... ilk defa gitmiş olmakla birlikte, bundan 5-6 yıl öncesine kadar kanımda kaynayan, "Alleeeaaaam, allaaaam..." duygusunu eksik yaşadığımı itiraf etmeliyim. 20 yaşında Budapeşte'ye gösterdiğim heyecanı, Paris'e gösteremedim ne yazık ki... Oysa ki Paris böylesine bir dellenmeyi dibine kadar hak etmişti. Hayatımda ilk okuduğum romanın Sefiller olmasından dolayı, Paris benim gözümde büyük bir kanalizasyon sistemi ve Bastille hapisanesidir. Yine de modanın ve parfümün anavatanı bu kentte dolaşırken, her köşeden fırlayan sanat eserleri karşısında heyecan yaşamamak elde değil. Notre Dame kilisesinin önünden geçerken az bir kıpırdanmadı değil içimdeki görmemiş. Her ziyaretçisi gibi Louvre'un ne muazzam olduğuna şaşırdım ben de. Ama o "Allaem" duygusunun eksikliği bir miktar burktu içimi. İnsan niye giderek daha az heyecanlanır, tanıdık olmayan şeyler karşında?

Parislilerin kabalığı, bilindiği gibi tescilli. İşin o kısmıda, köpekleri itişti diye birbirini yolan iki yaşlı hanımefendi, burnu büyük ipnoş tezgahtar ve huysuz garson abi var. Bunun dışında o kadar da kötü değiller. Eyfel kısmında ise, azamet karşısında soluksuz kaldığımı hissettim... "olsunlar ya" dedim "küstah olsunlar, heriflerin Eyfel'i var" Neyse efendim yenildi içildi, zorlu toplantılara girildi ve dönüldü.

bir hafta sonra ise çekim için Dubai semalarına uçuldu. Dubai denen memleket maslak irisi, yeni bir şehir. O denli yeni ki hala yapımı sürüyor. Arapların yağı bol bulduğunda ne yaptığının en güzel örneği olan bu kentte nefes almak mümkün değil. Sıcak... çok sıcak. daha da sıcak olacak şarkısını manifesto olarak bellemiş bu din kardeşi şehrimizde, en büyük aktivite, dünyanın e büyük binası manzaralı, dünyanın en büyük alışveriş merkezinde turlamak. Ayşe Arman ablam gibi bolca paran varsa bir kaç ay gider, sonrası sultan olsan çekilmez. Ama Dubai bir Humussever cenneti... humus diyorum. Klimalı ortamda yenen her yemeğin, dışarı çıktığınızda nefes darlığı yaratacağını hatırlatıyorum ve bu iki haftada gördüğüm, iki uzun binanın fotğraflarını ekleyip kaçıyorum.




Aha da iki uzun.

Hiç yorum yok: